و کوچ خواهم کرد از این پریشانگی های پی در پی.

من کوچ می کنم از این سکوت بی همنفس .

من کوچ می کنم ازغوغای مبهم تشویش.

باید رفت ٬ تا عمق سپیده سفر باید کرد.

من کوچ می کنم از همهمه ی سکوت تنهایی.

باید رفت آنجا که به دست هر ستاره گل مهریست.

و این رسم خوب زندگیست.

آری باید رفت.

من کوچ می کنم از غم برای شادابی و کوچ می کنم از بعید تا به حقیقت.

من کوچ می کنم از برزخ تردید.

دارم بهشت آرزو در پیش٬ من می روم از خویش من می روم آزاد من می روم در بند آگاهم و آزاد.

من می روم از خویش در بند مشتاقی از شوق معشوقی.

هر چند میدان نمیدهد به قلب پریشان من یاری٬

ولی من عاشقی می کنم به هر شیوه که بتوان کرد.